Back

ⓘ Mastocit



                                               

Bazofilni granulociti

Bazofilni granulociti ili bazofili predstavljaju najmanje brojne leukocite, okruglastog oblika sa rijetkim citoplazmatičnim nastavcima na površini. Jedro je potkovičastog oblika i ekscentrično postavljeno. Granule su krupne i boje se baznim bojama pa ćelije pokazuju bazofiliju. U granulama se nalaze materije kao u mastocitima, kakve su npr. heparin, histamin i dr. Osim po strukturi slični su sa mastocitima i po funkciji pa tako učestvuju u trenutnim alergijskim reakcijama.

                                               

Anafilatoksini

Anafilatoksini ili komplementni peptidi su fragmenti koji se proizvode kao dio aktivacije sistema komplementa. Komponente komplementa C3, C4 i C5 su veliki glikoproteini koji imaju važne funkcije u imunskom odgovoru i odbrani domaćina. Imaju širok izbor bioloških aktivnosti i proteolitski se aktiviraju cijepanjem na odredenom mestu, formirajući a- i b-fragmente. A-fragmenti formiraju različite strukturne domene od približno 76 aminokiselina, kodiranih jednim egzonom unutar gena komplementarnih proteina. Komponente C3a, C4a i C5a nazivaju se anafilatoksini: izazivaju kontrakciju glatkih miš ...

                                               

Alergija

Pojam alergija se odnosi na više različitih reakcija tijela. U preosjetljivosti tipa 1, tijelo je preosjetljivo, za odbranu stvara antitijela. Kada je osoba preosjetljiva, izložena je alergenima. Sama riječ alergija dolazi od dvije grčke riječi: "allos", što znači drugo, te "ergon", što znači rad. Preosjetljivost tipa 1 se očituje u pretjeranoj aktivnosti mastocita i bazofila pod utjecajem imunoglobulina E, što uzrokuje različite simptome: od onih benignih dobroćudnih, poput curenja nosa, kašlja, kihanja. do onih koji ugrožavaju život, poput anafilaksije i anafilaktički šok.

                                               

Histamin

Histamin organski dušični spoj koji je uključen u lokalni imunski odgovor, kao i reguliranje fiziološke funkcije u crijevima i deluje kao neurotransmiter za mozak, kičmenu moždinu i maternicu. Histamin je uključen i u upalni odgovor i ima središnju ulogu kao posrednik svrbeži. Kao dio imunskog odgovora na strane patogene, histamin proizvodi bazofile i mastocite, koji se nalaze u okolnom vezivnim tkivima. Povećava propusnost kapilara za bijela krvna zrnca i neke proteine, kako bi im omogućio da uključe patogene zaraženih tkiva. Sastoji se od imidazolskog prstena pričvršćenog na lanac etil-a ...

                                               

Antitijelo

Antitijela, poznata i kao imunoglobulini su veliki Y-oblikovani proteini kojeg proizvode plazma ćelije, a iskorištavaju imuni sistem za identifikaciju i neutraliziranje stranih predmeta i materija, kao što su bakterije i virusi. Antitijela prepoznaju jedinstveni dio stranog cilja zvanog antigen. Antitijela su proteini iz grupe globulina koji se kod sisara stvaraju kao reakcija na strane materije koje su prodrle u organizam. Te strane materije se neutraliziraju antitijelima, koja predstavljaju odbrambene materije pomoċu kojih se stvara stimulirani imuni sistem. Svaki vrh "Y" u antitijelu sa ...

                                               

Heparin

Heparin je fiziološki antikoagulans, a sastoji se od mukopolisaharida s brojnim sulfatnim i karboksilnim grupama izrazito negativnog naboja. Koristi se kao antikoagulans na unutrašnjim površinama raznih eksperimentalnih i medicinskih sprava kao što su epruvete i aparati za hemodijalizu. Farmaceutski heparin se dobija iz mukoznih tkiva zaklanih životinja, kao što su svinjska crijeva ili goveda pluća.

                                               

Prostaglandin

Prostaglandin je bilo koji član grupe lipidnih spojeva koji su izvedeni iz enzimatskih masnih kiselina i imaju važne funkcije u ljudskim i životinjskim organizmima. Svi prostaglandini sadrže 20 atoma ugljika, uključujući i petočlani ugljikov prsten. Služe kao posrednici i imaju različite snažne fiziološke efekte. Iako su, u tehničkom smislu, hormoni, oni se rijetko klasificiraju kao takvi. Prostaglandini je zajedno s tromboksanima i prostaciklinima čine prostanoidnu klasu derivata masnih kiselina. Prostanoidi su potklasa eikosanoida.

                                               

Leukociti

Leukociti su komponenta krvi. Ona pomažu u odbrani tijela od infektivnih bolesti i stranih tijela kao dio imunog sistema. U jednoj litri krvi zdrave odrasle osobe obično ima izmedu 4x10 9 i 11x10 9 bijelih krvnih zrnaca. Kao i u krvi, bijele ćelije takoder možemo naći u velikom broju u limfnom sistemu, slezeni i u drugim tjelesnim tkivima. I nasljedna bolest poznata kao nedostatak Alpha 1 Anti-tripsina može dovesti do toga da bijele krvne ćelije počnu napadati zdrave ljudske ćelije.

                                               

Urodeni imunski sistem

Urodeni imunski sistem brani domaćina od infekcija. Uključuje ćelije koje odmah prepoznaju i reagiraju na patogene. Urodeni odgovor imunskog sistema nije specifičan: reagira na isti način na sve patogene koje prepozna. Za razliku od adaptivnog imunskog sistema, urodeni sistem ne daje dugotrajni imunitet protiv specifičnih infekcija. Urodeni imunski sistemi pružaju neposrednu odbranu od infekcija, a nalaze se cijelom biljnom i životinjskom svijetu. Urodeni sistem, evolucijski je starija odbrambena strategija. To je glavni imunski sistem koji se nalazi u biljkama, gljivama, insektima i u pri ...

                                               

Vezivno tkivo

Vezivno tkivo je jedno od četiri glavne vrste bioloških tkiva koji podržava, povezuje ili razdvaja različite vrste ostalih tkiva u tjelesnim organima. Ostala tri tipa su epitelno, mišićno, i nervno tkivo. Vezivno tkivo se nalazi se izmedu ostalih tkiva svuda u tijelu, uključujući i centralni nervni sistem. Vanjske membrane u moždanim ovojnicama, koje pokrivaju mozak i kičmenu moždinu, se sastoje od vezivnog tkiva. Sva vezivna tkiva, osim krvi i limfe sastoji se od tri glavne komponente: vlakna, ćelije. potporna supstanca kolagenskih vlakna, i Krv i limfa nemaju komponentu vlakana. Svi su u ...

                                               

Anafilaksa

Anafilaksa je ozbiljnija alergijska reakcija koja počinje iznenada, a može biti smrtonosna. Obično je praćena nizom simptoma, uključujući svrab, osip, oticanje grla i pad krvnog pritiska. Najčešći uzroci su ubodi insekata, prehrambene namirnice i lijekovi.

                                               

Fagocit

Fagociti su bijela krvna zrnca koja štite organizam putem razgradnje štetnih stranih čestica, bakterija, i mrtvih ili umirućih ćelija. Imenovane su prema latiniziranim grčkim riječima phagein =da jede + -cit = sufiks za "ćeliju".Esencijalno su značajni za borbu protiv infekcija i za naknadnu imunost. Fagociti su važni širom životinjskog carstva i visoko su razvijeni kod kičmenjaka. Jedan litar ljudske krvi sadrži oko šest milijardi fagocita. Fagocite je otkrio 1882 Ilja Iljič Mečnikov dok je studirao larve morske zvezde. Mečnikov je nagraden za ovo otkriće Nobelovom nagradom za fiziologiju ...

                                               

Alergen

Alergeni su tip antigena koji proizvodi nenormalno snažan imunski odgovor u kojem se imunski sistem bori protiv uočene prijetnje koja bi u protivnom bila štetna za tijelo. Takve reakcije se nazivaju alergije. Tehnički gledano, alergen je antigen koji je sposoban stimulirati preosjetljivost tipa I kod atopijskih osoba putem odgovora imunoglobulina E IgE. Većina ljudi ispoljava značajne odgovore imunoloblobina E samo kao odbranu od parazitskij infekcija. Medutim, neke osobe mogu reagirati na mnoge uobičajene antigene iz okruženja. Ta se nasljedna predispozicija naziva atopija. U atopijskih o ...

                                               

Angioedem

Angioedem se karakteriše pojavom otoka kože, sluzokože gastrointestinalnog trakta, jezika, glotisa i larinksa koji se javljaju povremeno i u nepravilnim razmacima. Mogu se javiti zajedno sa urtikarijom, kod koje je prisutna reakcija samo površinskog derma ili kao samostalan oblik kod koga se promjene nalaze pored derma i u potkožnom tkivu. U zavisnosti od mehanizma nastanka angioedema razlikuje se više oblika: Angioedem može biti izazvan dejstvom lijekova kao što su ACE-inhibitori, koji se koriste u liječenju arterijske hipertenzije i srčane insuficijencije. Oni dovode do povećanja koncent ...

                                               

Hipoderma

Potkožno tkivo, takoder zvano hipoderma, hipoderm. To je najdonji sloj pokrovnog sistema kod kičmenjaka. Tipovi ćelija koje se nalaze u hipodermi su fibroblasti, masne ćelije i makrofagi. Hipoderma je izvedena iz mezoderma, ali za razliku od dermisa, nije izvedena iz dermatomne regije mezoderma. U artropodima, hipoderma je epiderni sloj ćelija koji luči hitinsku kutikulu. Termin se takoder odnosi na sloj ćelija neposredno ispod epiderme biljaka. Hipoderma je ispod dermisa koji je ispod epiderme. Koristi se uglavnom za skladištenje masti. Ovaj sloj tkiva je neposredno ispod dermisa kože kič ...

                                               

N-Arahidonoil dopamin

N -Arahidonoil-dopamin je endokanabinoid koji djeluje kao agonist receptora CB 1 i prijenosnik receptorskog potencijiala V1 ionskog kanala. NADA je prvi puta opisana 2000., kao sumnjivi endokanabinoid, a naknadno je, 2002. identificiran kao endovaniloid. NADA je lipid na bazi endogene arahidonske kiseline, koji se nalazi u mozgu pacova, s posebno visokim koncentracijama u hipokampusu, malom mozgu i strijatumu. Aktivira TRPV1 kanal sa EC 50, od približno 50 nM, što ga čini pretpostavljenim endogenim TRPV1 agonistom. Pokazano da kod miševa NADA inducira tetradne fiziološke paradigme, povezan ...

                                               

Pulpa

Zubna pulpa ili srž je vezivno-tkivna supstanca koja ispunjava šupljinu zuba. Popularno, pulpom se naziva kompletna zubna šupljina, ali se zapravo ovaj termin odnosi samo na njen sadržaj. Granice pulpe odgovaraju spoljašnjoj konturi krune, naročito kod tek izniklih zuba.

                                               

Derma

Derma, dermis, korij ili potkoža jest sloj kože izmedu epiderme i potkožno tkivo, koje se prvenstveno sastoji od gustog nepravilnog vezivnog tkiva i ublažava potrese tijela od stresa i naprezanja. Podijeljena je u dva sloja, površinsko područje uz epidermu zvano papilsko područje i duboko deblje područje poznato kao retikularni dermis. Derma je čvrsto povezana s epidermom preko bazne membrane. Strukturne komponente dermisa su kolagen, elastična vlakna i ekstrafibrilski matriks. Takoder sadrži mehanoreceptore koji pružaju osjećaj dodira i termoreceptore koji pružaju osjećaj toplote. Pored t ...

                                               

Palmitoiletanolamid

Palmitoiletanolamid je endogeni amid masne kiseline, koji pripada klasi agonista jedarnih faktora. PEA je proučavan u sistemima in vitro i in vivo koristeći egzogeno dodate ili dozirane smjese; postoje dokazi da se veže na nuklearne receptore, preko kojih djeluje na razne biološke učinke, neke povezane s hroničnom upalom i bolom. PEA predlaže se za peroksisom proliferacijski aktivirani receptor alfa. PEA takoder ima afinitet prema kanabinoidolikim G-spregnutim receptorima GPR55 i GPR119. PEA se ne može strogo smatrati klasičnim endokanabinoidom, jer mu nedostaje afinitet za kanabinoidne re ...

                                               

Rezistin

Rezistin – poznat i kao adipozni tkivno-specifični sekrecijski faktor ili C/EBP-epsilon-regulirani mijeloid-specifični izlučeni cisteinom-bogati protein – je cisteinom bogati peptidni hormon, izveden iz masnog tkiva. Kod čovjeka, njegovu sintezi kodira gen RETN. Kod primata, svinja i pasa, rezistin izlučuju imunske i epitelne ćelije, dok se kod glodara stvara u masnom tkivu. Dužina rezistinskog prepeptida, kod čovjeka je 108, a kod miša i pacova po 114 aminokiselinskih ostataka; molekularna težina je ~ 12.5 kDa. Resistin je hormon izveden iz masnog tkiva sličan citokinu, čija je fiziološka ...

                                               

Imunološki sistem

Imunološki ili imuni sistem je sistem organa koji štiti organizam od napada stranih mikroorganizama, njihovih hemijskih supstanci, kao i vlastitih izmjenjenih i istrošenih ćelija. Imuni sistem se sastoji od organa razmještenih po čitavom tijelu i ćelija koje sudjeluju u imunim reakcijama, koje mogu migrirati po čitavom tijelu.

                                               

Vazodilatacija

Vazodilatacija ili vazodilacija je pojava/proces širenja krvnih sudova. Ova pojava je rezultat opuštanja ćelija glatkih mišića unutar zidova suda, posebno u velikim venama, velikim arterijama i manjim arteriolama. Proces je suprotan od vazokonstrikcije, koji se ispoljava u suženju krvnih sudova. Kada se krvni sudovi šire, povećava se protok krvi zbog pada u cirkulacijskom otporu. Stoga, dilatacija arterijskih krvnih sudova uglavnom arteriola smanjuje krvni pritisak. Odgovor može biti unutrašnji zbog lokalnih procesa u okruženju tkiva ili spoljašnji zbog djelovanja hormona ili nervnih činil ...

                                               

Lamina propria

Lamina propria je tanki sloj vezivnog tkiva koji čini dio vlažnih obloga poznatih kao mukoza ili sluznica, oblažući različite cijevi u tijelu, poput respiratornog, gastrointestinalnog i urogenitalnog trakta. Lamina proprija nalazi se ispod epitela, a zajedno s njim i baznom membranom čini sluznicu. Kao što njegov latinski naziv ukazuje, karakteristična je komponenta sluznice ili "posebnog sloja" sluznice. Dakle, pojam sluznica ili mukoza odnosi se na kombinaciju epitela i lamine. Vezivno tkivo lamine je rastresito i bogato ćelijama. Njene ćelije su varijabilne i mogu uključivati fibroblast ...

                                               

Komplementni sistem

Komplementni sistem ili sistem komplementa pomaže ili dopunjava sposobnosti antitijela i fagocitnih ćelija da otklone patogene iz organizma. To je dio imunskog sistema koji se naziva urodeni imunski sistem, a nije adaptivan i ne mijenja se tokom života jedne osobe. Medutim, može biti uključen i aktiviran putem adaptivnog imunskog sistema. Sistem komplementa sastoji se od brojnih malih krvnih proteina. Oni su općenito sintetizirani u jetri, a normalno cirkuliraju kao neaktivni prekursori proproteini. Nakon stimulacije jednim od nekoliko mogućih podsticaja, sistemske proteaze razlažu specifi ...

                                               

Idiotip

Idiotip - u imunologiji -je zajedničko oilježje izmedu grupe imunoglobulin ili receptora T-ćelije zasnovanih na specifičnosti vezanja antigena i stoga strukture njihovih varijabilnih regija. Varijabilna regija receptora antigena T-ćelija i B-ćelija sadrže regiju koja odreduje komplementarnost sa jedinstvenim aminokiselinskim sekvencama. Oni definiraju površinu i svojstva varijabilne regije, odredujući specifičnost antigena i samim tim idiotop skih molekula. Imunoglobulini ili TCR sa zajedničkim idiotopom su isti idio tip. Idiotip antitela odreduje se prema: Raznolikosti veza Genskim preure ...

                                               

Opsonin

Opsonin je molekula koja je meta antigena tokom imunskog odgovora. Ovaj termin se često koristi u užem smislu za označavanje molekula koje djeluju kao pojačivači vezivanja tokom fagocitoze, posebno za antitijela, koja pokrivaju negativno naelektrisane molekule na membrani. Molekuli koji aktiviraju sistem komplementa se takoder smatraju opsoninima. Fagocitne ćelije nemaju FC receptor za IgM, te IgM ne učestvuje u fagocitozi. Medutim, IgM je izuzetno efektivan u aktiviranju komplementa, te se stoga smatra opsoninom. Opsonini isto tako mogu da budu molekuli koji označavaju ćelije za destrukci ...

                                               

Autoimunost

Autoimunost. poznata i po tudici autoimunitet, pojava je imunske reakcije na sopstvene tjelesne komponente. To se javlja zbog toga što ih imunski sistem prepoznaje kao strana tijela, odnosno antigene. Imunski sistem je dizajniran tako da bude praktično protiv bilo koje kombinacije potencijalno aktivnog proteina. I kod ljudi, koji već sami po sebi sadrže i proteine, imuni sistem može napasti vlastite komponente organizma. U vezi s tim, posebnu ulogu imaju krajnici, timus, koštana srž, limfni čvorovi, slezena, jer kako bi se to spriječilo imunske ćelije u limfnom sistemu imaju različite funk ...

                                               

Prolimfocit

Prolimfocit je bijelo krvno zrnce s odredenim stanjem ćelijske diferencijacije u limfocitopoezi. U 20. stoljeću se vjerovalo da redoslijed općeg sazrijevanje mijenja ćelije iz limfoblasta u prolimfocite, a zatim u limfocite, te da je svaki preteča poslednjeg. Danas se vjeruje da diferencijacija ćelija u limfocitnoj liniji nije uvijek jednostavno hronološka, ​​već ovisi o izloženosti u antigenima, tako da, naprimjer, limfociti mogu postati limfoblasti. Veličina prolimfocita je izmedu 10 i 18 µm.

                                               

Hipersenzitivnost

Hipersenzitivnost ili hipersenzitivna reakcija ili netolerancija odnosi se na neželjene reakcije normalnog imunskog sistema, uključujući alergije i autoimunost. Obično se nazivaju prekomjernim reakcijama imunskog sistema, koje mogu biti štetne, neudobne ili povremeno fatalne. Reakcije preosjetljivosti zahtijevaju preosjetljivost stanja domaćina. Razvrstane su u četiri grupe nakon prijedloga P. G. H. Gella i Robina Coombsa 1963. godine.

                                               

Аntimikrobni оdbrambeni sistem respiratornog trakta

Antimikrobni odbrambeni sistem respiratornog trakta je slojeviti odbrambeni mehanizam koji se oslanja na komponente urodenog i adaptivnog imunskog sistema da bi zaštitio pluća i ostatak respiteratornog trakta protiv udisanih mikroorganizama. U prvoj liniji odbrane, inhalirane bakterije sa zarobe u sluzI i odbacuju prema ždrijelu i gutaju se. Bakterijama koje prodiru u sluzokožni sloj bavi se druga zaštitna linija koja uključuje antimikrobne peptide koji se izlučuju površinom epitela respiratornog trakta koji ubijaju mnogo bakterijskih sojeva. One bakterije koje su otporne na antimikrobne p ...

                                               

Centralna tolerancija

Centralna tolerancija ili centralna snošljivost je mehanizam u kojem su novoformirane T– i B-ćelije nereaktivne prema samima sebi. Koncept centralne tolerancije predložio je Joshua Lederberg, 1959. godine, kao dio svoje opće teorije imunosti i tolerancije, koja se često se pogrešno pripisuje MacFarlaneu Burnetu. Lederberg je pretpostavio da starost limfocita odreduje da li će prispjeli antigen izazvati toleranciju i da nezreli limfociti imaju osjetljiviju toleranciju. Lederbergova teorija, po kojoj se autotolerancija "nauči" tokom razvoja limfocita, bio je glavni konceptualni doprinos imun ...

                                               

Unakrsna reaktivnost

Unakrsna reaktivnost, u općem smislu, je reaktivnost opaženog agensa koja pokreće reakcije izvan očekivane glavne reakcije. U imunologiji unakrsna reaktivnost ima uže značenje reakcije izmedu antitijela i antigena koje se razlikuje od imunogena. Ponekad se naziva i unakrsna imunost ili unakrsna zaštitna imunost,iako unakrsna reaktivnost ne mora nužno pružiti unakrsnu zaštitu. Nekoliko primjera unakrsne reaktivnosti potvrdeno je kod ljudi, od kojih jedan uključuje virus gripe – specifične CD8 + T-ćelije I antigene hepatitis C-virusa. Adaptivni imunski odgovor je specifičan za antigen koji g ...

                                               

Imunski kompleks

Imunski kompleks, koji se ponekad naziva i kompleks antigen-antitijelo, je molekula koja je formirana iz integralnog vezanja antitijela za rastvorljivi antigen. Vezani antigen i antitijelo deluju kao jedinstven objekt, djelotvorni antigeni sa specifičnim epitopom. Nakon reakcije antigen-antitijelo, imunski kompleksi mogu biti podložni bilo kojem od niza odgovora, uključujući odlaganje komplementa taloženje, opsonizaciju, fagocitozu ili procesuiranje pomoću proteaza. Eritrociti, noseći CR1–receptore na svojoj površini, mogu vezati imunske komplekse obložene C3b i prenijeti ih na fagocite, u ...

                                               

Limfoblast

Limfoblast je modifikovani neaktivirani limfocit sa izmenjenom ćelijskom morfologijom. Nastaje kada je limfocit aktiviran antigenom i povećava se u volumenu rastom jedr i citoplazme, kao i novom iRNK, kao i sintezom proteina. Limfoblast se tada počinje dijeliti dva do četiri puta svakih 24 sata tokom 3-5 dana, pri čemu jedan limfoblast čini otprilike 1000 klonova svog originalnog neupotrebljenog limfocita, pri čemu svaki dijeli izvorno jedinstvenu specifičnost antigena. Konačno, djeljive ćelije se diferenciraju u efektorske ćelije, poznate kao plazma-ćelije, citotoksične i T-pomoćne ćelije ...

                                               

Alotip

Alotip ili imunoglobulinski alotip je druga varijanta lanca antitijela koja se nalazi kod pojedinaca. Riječ alotip dolazi iz dva grčka korijena: allo = drugo ili se razlikuje od norme + typos = oznaka. Stoga se alotip odnosi na ideju da svaki imunoglobulin ima jedinstvene sekvence, specifične za genom osobe, koje se manifestiraju u njegovoj konstantnoj regiji. Najvažniji tipovi su Gm teški lanac i km lahki lanac. Može se koristiti u rješavanju sporova o očinstvu.

                                               

Odgovor poliklonskih B-ćelija

Odgovor poliklonskih B-ćelija je prirodni način imunskog odgovora koji ispoljava adaptivni imunski sistem sisara. Osigurava da je jedan antigen prepoznat i napadnut preko njegovih dijelova koji se preklapaju, nazvani epitopi, višestrukim klonovima B-ćelija. Tokom normalnog imunskog odgovora, dijelovi patogena npr. bakterije imunski sistem ih prepoznaje kao strani nesvoj i uklanjaju ili učinkovito neutraliziraju, kako bi se smanjila njihova potencijalna oštećenja. Takva prepoznatljiva tvar naziva se antigen. Imunski sistem može reagirati na više načina antigenom; ključna karakteristika ovog ...

                                               

Klonska delecija

Klonska delecija ili klonsko brisanje je uklanjanje onih B- i T ćelija putem apoptoze, koje su ispoljile receptore za sopstvenu specifičnost, prije nego što su se razvile u potpuno imunokompetentne limfocite. Time se sprječava prepoznavanje i uništavanje sopstvenih domaćinskih ćelija, što je čini vrstom negativne selekcije ili centralnom tolerancijom. Centralna tolerancija sprečava B- i T-limfocite da reagiraju na sebe. Stoga, klonska delecija može pomoći zaštiti osoba od autoimunosti. Smatra se da je ona najčešći tip negativne selekcije u organizmu. To je jednan od oblika imunotolerancije.

                                               

Adaptivni imunski sistem

Adaptivni imunski sistem ili specifična otpornost, je oblik imunosti organizma koji se stiče tokom života, a nastaje kao posljedica izlaganja organizma raznim stranim patogenim supstancama. Specifična otpornost štiti organizam od toksina i nepoželjnih enzima, a služi i za stimuliranje organizam na stvaranje antitijela. Zahvaljujući specifičnoj otpornosti, osoba postaje zaštićena od odredenog agensa koji je prethodno kod njega izazvao odredenu bolest ili oštećenje, bez obzira na to koliko je puta u životu dalje bio u kontaktu sa istim uzročnikom. Na tome se i zasniva uspjeh vakcinacije, odn ...

                                               

Timocit

Timopoeza je proces u timusu pomoću kojeg se timociti diferenciraju u zrele T-limfocite. Primarna funkcija timocita je stvaranje T-limfocita T-ćelije. Timus pruža induktivno okruženje koje omogućava razvoj i selekciju fiziološki korisnih T-ćelija. Procesi beta selekcije, pozitivne selekcije i negativne selekcije oblikuju populaciju timocita u periferni bazen T-ćelija koje su sposobne odgovoriti na strane patogene i imunski su tolerantni prema autoantigenima.

                                               

Citolizin

Citolizin je supstanca koju izlučuju mikroorganizmi, biljke ili životinje, a koja je specifično toksična za pojedine ćelije, izazivajući, u mnogim slučajevima, njihovo rastvaranje putem lize. Citolizini koji imaju specifično djelovanje na odredene ćelije imenovani su u skladu s tim. Naprimjer, citolizini odgovorni za uništavanje crvenih krvnih zrnaca, čime se oslobadaju hemoglobini zovu se hemolizini, i tako dalje. Citolizini mogu biti uključeni i u imunost kao i u otrovnost. Hemolizin takoder koriste odredene bakterije, poput Listeria monocytogenes, kako bi poremetile fagosomnu membranu m ...

                                               

Dendritska ćelija

Dendritske ćelije su antigen-prezentirajuće ćelije imunskog sistema sisara. Njihova glavna funkcija je obradivanje antigenih materijala i prisustvo na spovršini ćelija imunskog sistema. Oni djeluju kao glasnici izmedu urodenog i adaptacijskog imunskog sistema. Imenovane su po drvoliko razgranatim citoplazmatskim nastavcima. Stvaraju su u koštanoj srži, uglavnom od mijeloblasta a manjim delom od limfoblasta. Nalaze se u svim tkivima i organima, izuzev mozga i rožnjače, a čine razgranatu mrežu kojom se hvataju različiti antigeni.

                                               

Mrežasto vezivno tkivo

Mrežasto vezivno tkivo ili retikularno vezivno tkivo je jedan od tipova vezivnih tkiva sa mrežom mrežnih vlakana od kolagen tipa III Mrežna vlakna nisu jedinstvena za retikularno vezivno tkivo, ali samo su u ovom tipu dominantna. Mrežna vlakna sintetiziraju se posebnim fibroblastima nazvanim mrežne ili retikularne ćelije. Vlakna su tanke granaste strukture.

                                               

Aglutinacija (biologija)

Aglutinacija je nakupljanje, odnosno zgrušavanje čestica. Aglutinacija je proces koji nastaje ako se antigen pomiješa sa odgovarajućim antitijelom zvanim izoaglutinin. Ovaj se pojam uobičajeno koristi u grupiranju krvnih antigena mnogih sistema krvnih grupa. U biologiji to se dogada na dva glavna primera: Ako se nekoj osobi izvrši transfuzija pogrešne krvne grupe, antitijela reagiraju s pogrešno transfuziranom krvnom grupom i kao rezultat toga, eritrociti skupljaju se i lijepe, uzrokujući aglutinaciju. Nakupljanjem sitnih čestica suspendiranih u otopini, veće mase se obično talože. Nakuplj ...

                                               

Neaktivirana B-ćelija

Neaktivirane ili nekorištene, poznate i kao nevine B-ćelije su one B-ćelije koje nisu bile izložene antigenu. Jednom kada je izložena antigenu, naivna B-ćelija ili postaje memorijska B-ćelija ili plazma-ćelija koja izlučuje antitijela specifična za antigen koji je bio prvobitno vezana. Plazma-ćelije ne traju dugo u cirkulaciji, za razliku od memorijskih ćelija koje traju veoma dugo. Memorijske ćelije ne izlučuju antitijela sve dok se ne aktiviraju njihovim specifičnim antigenom.

                                               

IC3b

iC3b je proteinski fragment koji je dio komplementnog sistema, komponente imunskog sistema kičmenjaka. iC3b nastaje kada se komplementni faktor I cijepa C3b. Komplementni receptori na leukocitima mogu povezati iC3b, tako da iC3b funkcionira kao opsonin. Za razliku od netaknutog C3b, iC3b se ne može se povezati s faktorom B, čime se sprječava pojačavanje kaskade komplementa kroz alternativni put. Faktor komplementa I može dalje razgraditi iC3b u fragment proteina poznat kao C3d.

Mastocit
                                     

ⓘ Mastocit

Mastociti ili mast-ćelije – poznati i kao labrociti – je bijela krvna ćelija. Preciznije, to je vrsta granulocita, izvedena iz mijeloidnih matičnih ćelija koje su dio imunog sistema i neuroimunog sistama, te sadrže mnoge granule bogate histaminima i heparinom. Imenovane su po dojci zbog asocijacije sa ćelijama hranilicama.

Iako su najpoznatiji po svojoj ulozi u alergijama i anafilaksijema, mastociti imaju važnu zaštitnu ulogu, kao i u angiogenezi, jer su blisko uključeni u zarastanje rana, imunsku toleranciju, odbranu protiv patogena i vrše ulogu krvno-moždane barijere.

"Mastociti mogu prepoznati patogen putem različitih mehanizama, uključujući direktne obligatne patogene ili njihove komponente na PAMP receptorima na površini mastocita, vezanjem antitijela ili nadopunjavanjem kapsuliranih bakterija da dopune ili receptore imunoglobulina ili prepoznavanje endogenih peptida koji su proizvodeni u zaraženim ili ranjenim ćelijama Hofmann i Abraham 2009. Obrazac ekspresije ovih receptora značajno varira medu različitim vrstama mastocita. TLRs 1-7 i 9, NLRs, RLRs i receptori za dopunu su odgovorni za većinu urodenih odgovora mastocita."

Mast-ćelija je vrlo slična, i po izgled i po ulozi, bazofilnima, drugoj vrsti bijelih krvnih zrnaca. Iako se za mastocite nekada mislilo da su tkivni rezidenti bazofila, pokazalo se da se ove dvije ćelije razvijaju iz različitih hematopoetskih loza i na taj način ne mogu biti iste.

                                     

1. Porijeklo i podjela

Mastocite je prvi put opisao Paul Ehrlich, 1878., u svojoj doktorskoj disertaciji na temelju njihove jedinstvene osobine bojenja i velikih granula. Ove granule su ga dovele do pogrešnog vjerovanja da su postojale sa svrhom hranjenja okolnok tkiva, pa je ih je nazvao Mastzellen ćelije prehrane masnoćom kod životinja. One se danas smatraju dijelom imunog sistema.

Mastociti su vrlo slični bazofilnim granulocitima klasa bijelih krvnih zrnaca u krvi. Obje su granulirane ćelije koje sadrže histamin i heparin i antikoagulans. Obje ćelije, nakon vezanja sa imunoglobulinom E, ispuštaju histamin. Ove sličnosti dovele su do mnogih nagadanja o tome da li su mastociti bazofili koji su "udomljeni" u tkivu. Osim toga, oni imaju zajednički prekursor u koštanoj srži, ispoljen u vidu CD34 molekula. Bazofili napuštaju koštanu srž kada su već zreli, a mastociti cirkuliraju u nezrelom obliku, samo dospijevajući u jedno mjesto datog tkiva. Mjesto smještanja nezrelih mastocita vjerovatno je precizno odredeno njihovim osobinama. Prvo in vitro razdvajanje i rast čiste kulture mišjih mastocita je izvršena pomoću klimatiziranog medija, koji je izveden iz splenocita koji su stimulirani konkanavalinom A.

Kasnije je otkriveno da je interleukin 3 koji je izveden iz T-ćelija komponenta u uslovljenim medijima koji su potrebni za razdvajanje i rast mastocita. Mastociti kod glodara su klasično podijeljeni u dvije podvrste: vrsta vezivnog tkiva – vrsta mastocita i mastociti sluznice. Aktivnosti ovog drugog ovise o T-ćelijama. Mastociti su prisutni u većini tkiva koja su osobena u ovojnicama krvnih sudova i živaca, a posebno su istaknuti u blizini granice izmedu vanjskog svijeta i unutrašnjeg miljea, kao što su: koža, sluznica u pluća, probavnog trakta, kao i usta, konjunktiva i nosa.

                                     

2. Fiziologija

Mastociti imaju ključnu ulogu u upalnim procesima. Kada se aktivira, mast-ćelija može ili selektivno osloboditi pojedinačna degranulacija ili brzo otpustiti anafilaksna degranulacija "posrednika" ili spojeve koja izazivaju upale, iz memorije granula u lokalnu mikrosredinu.

Mastociti mogu biti potsticani da degranuliraju alergene putem unakrsnog vezanja sa receptorom imunoglobulinom E IgE npr. FcεRI, fizičkih ozljeda receptora za prepoznavanje oblika za oštećenja koja su povezana sa molekulskim obrascima, mikrobnim patogenima preko receptora za prepoznavanje molekulskih svojstava vezanih za patogene PAMP i raznih spojeva, putem vezanja receptora koji su spregnuti sa G-proteinom npr., morfin preko opioidnih receptora ili ionskih kanala koji su kontrolirani ligandima.

Komplementni sistem mastocita ispoljava visok receptorski afinitet FcεRI za Fc region imunoglobulina IgE, najmanje učestalog člana antitijela. Ovaj receptor je od takvih koji imaju visoku težnju za nepovratnim vezanjem molekula IgE. Kao rezultat toga, mastociti su obloženi IgE-om, koji se proizvodi od plazma ćelija ćelijska antitijela proizvode imunski sistem. Molekule IgE, kao i sva antitijela svojstvena su za jedan posebni antigen.

U alergijskim reakcijama, mastociti ostaju neaktivni sve dok se alergen ne veže za IgE već ostaje u ćelijama obloge. Ostali dogadaji u aktivaciji membrane mogu biti prvi mastociti za naknadnu degranulaciju ili djeluju u sinergiji sa prenošenjem FcεRI signala.

Općenito, alergeni su proteini ili polisaharidi. Alergenom se veže na mjestima antigenskog vezanja, koje se nalazi na promjenljivim područjima molekule IgE, vezanim na površinu mastocita. Čini se da je vezanje dvije ili više molekula IgE unakrsno vezanje potrebno za aktivaciju mastocita. Grupisanje Fc receptora koji su vezani za unutaćelijske domene, koji su povezani sa umreženim molekulama IgE i izaziva složen niz reakcija unutar mastocita koje dovode do njihove aktivacije. Iako je ova reakcija najčešće dobro poznata u smislu alergije, čini se da se razvila i kao sistem odbrane od parazita i bakterija.

Jedinstveni skupovi posebnih stimulansa za medijatore mastocita ispuštaju se putem degranulacije nakon aktiviranja receptora ćelijske površine na mastocitima. Primjeri medijatora koji se oslobadaju u ekstracelularnu okolinu tokom degranulacije mastocita uključuju:

P2X receptori su neselektivni kalcijevi kanali koji su kontrolisani ligandima, a aktiviraju se venćelijskim ATP. Povećana lokalna koncentracija ATP će vjerovatno biti prisutne oko mastocita u upaljenim tkivima, zbog njihovog oslobadanja i povreda ćelije ili smrti i aktivacije trombocita. Osim toga, sami mastociti pohranjuju ATP u sekretorne granule, koji se oslobada nakon aktivacije. Tu je potencijal za značajan priliv Ca2+ u mastocite putem P2X receptora. Članovi porodice P2X razlikuju se u koncentraciji ATP koja im je potrebna za aktivaciju i u stepenu u kojem se desenzibilizira sljedeće aktiviranje agonista. To otvara mogućnost da iznošenjem velikog broja različitih P2X receptora, mastociti mogu biti u stanju prilagoditi svoj odgovor na ATP na način koji zavisi od koncentracije.

  • Adenozin-trifosfat ATP;
  • Serotonin;
  • Izvrsni medijatori od granula
  • Proteoglikani, uglavnom heparin aktivan kao antikoagulans i neki hondroitin-sulfatni proteoglikani
  • Serin proteaza, kao što je triptaza i himaza;
  • Histamin 2-5 pg/ćelija;
  • Arilsulfataza;
  • β-heksozaminidaza;
  • lizosomni enzimei;
  • β-glukuronidaza;
  • Tromboksan;
  • Prostaglandin D2;
  • Trombocitno aktivirani faktor;
  • Novonastali lipidi medijatori eikosanoidi
  • Leukotrien C4;
  • Faktor matične ćelije;
  • TNF-α;
  • Hemokini, kao što je eozinofilni hemotaktni faktor;
  • Citokini;
  • Interleukin-4;
  • Osnovni faktor rasta fibroblasta;
  • Reaktivna vrsta kisika.

Histamin širi postkapilarne venule, aktivira endotel i povećava propusnost krvnih sudova. To dovodi do lokalnog edema otoka, toplina, crvenila i privlačenje drugih upalnih ćelija na mjesto ispuštanja. Takoder depolarizira nervne završetke što dovodi do svrabeža ili boli. Kožni znaci oslobadanja histamina očituje se u reakciji koja peče i ostavlja masnice, koje liče na reakciju i crvenilo odmah nakon ujeda komarca, koja se javlja nekoliko sekundi nakon početka djelovanja alergena na mastocite.

Ostale fiziološke aktivnosti mastocita su mnogo manje shvaćene. Nekoliko linija dokaza ukazuju na to da mastociti mogu imati prilično važnu ulogu kod urodenog imuniteta: Oni su u stanju da izgrade širok spektar važnih citokina i drugih upalnih medijatora, kao što su TNF; izražavaju više "receptora za prepoznavanje obrazaca". Mislilo se da su uključeni u prepoznavanje široke klase patogena; miševi bez mastocita izgleda da su mnogo osjetljiviji na razne infekcije.

Granule mastocita nose razne bioaktivne hemijske spojeve. Pronadeno je da ove granule mogu biti prebačene u susjedne ćelije imunog sistema, neurone u procesu transgranulacije preko mastocitnih pseudopodija.

                                     

3.1. Biohemija Struktura FcεR1

FcεR1 ima visoku sklonost za receptor IgE-a koji je izražen na površini mastocita. FcεR1 je tetramer od alfa α lanca, jednog beta β lanca i dva identična, disulfid-vezana gama γ lanca. Vezno mjesto za IgE stvara vanćelijski dio a lanca koji sadrži dva domena koji su slični gamaglobulinu Ig. Jedan transmembranski domen sadrži ostatke asparaginske kiseline, a jedan kratki citoplazmatski rep. Lanac β sadrži jednostruki imunoreceptor koji je zasnovan na tirozinskoj aktivaciji motiva imunoreceptor na bazi aktivacije tirozinskog motiva ITAM, u citoplazmatskom području. Svaki γ-lanac, u citoplazmatskom području ima po jedan ITAM. Ova signalna kaskada receptora pokreće se kada su ITAM-i β i γ lanci fosforilizirani tkrozinom. Ovaj signal je odgovarajući za aktivaciju mastocita. Tip 2 T-ćelija pomoćnica, Th2 i mnogi drugi tipovi ćelija gube β lanac, signalizirajući tako, misli se, samo γ lanac. To je zbog toga što α lanac koji sadrži endoplazmatski retikulum zadržava signal koji uzrokuje da α-lanci ostanu u njemu degradirani. Skup α-lanca sa kotransfekcijskim β i γ lanacima maskira zadržavanje endoplazmatskog retikuluma ER i omogućava da se α β γ kompleks prenone u Golgijev aparat na plazma membranu pacova. Kod ljudi, potrebno je da se samo γ kompleks suprotstavi zadržavanju α lanca u ER.



                                     

3.2. Biohemija Alergenski proces

Alergenski posredovano unakrsno vezanje signala FcεR1, vrlo je slično signaliziranju koje je posljedica vezanja antigen za limfocite. Lyn-tirozin kinaza je udružena sa citoplazmatskim krajem FcεR1 β lanca. Antigen unakrsno povezuje molekule FcεR1 i Lyn-tirozin kinazu, u citoplazmi fosforilira u ITAM i b i g FcεR1 lanac. Nakon fosforilacije, Syk-tirozin kinaza dobija uključeni ITAM koji se nalaze u blizini Y lanca. To uzrokuje aktivaciju Syk-tirozin kinaze, što uzrokuje da se fosforilizira. Syk djeluje kao signalno pojačanje aktivnosti kinaze zbog činjenice da cilja više proteina i uzrokuje njihovo aktiviranje. Ovaj antigen koji je stimuliran foforilacijom izaziva aktivaciju proteina u signalnoj kaskadi koju posreduje FcεR1.

                                     

3.3. Biohemija Degranulacija i spajanje

Važan proteinski adapter aktivira Syk-fosforilaciju, koja je korak za aktivaciju T-ćelija LAT. One su važne jer se mogu mijenjati i fosforilacijom stvoriti nova obvezujuća vezna mjesta. Fosfolipaza C PLCγ postaje fosforilirana kada je jedanput vezana za LAT i zatim se upotrijebi za kataliziranje i razgradnju fosfatidilinozitol bisfosfata do nastanka inozitol trifosfata IP3 i diaciglicerola DAG. IP3 podiže razinu kalcija, a DAG aktivira protein-kinazu C PKC. To nije jedini način na koji se pravi PKC. Tirozin-kinaza, Fyn, fosforilizira Grb-2-vezani veznoliki protein 2 Gab2 koji se veže na fosfoinozitid 3-kinazu, koja aktivira PKC. PKC dovodi do aktivacije lahkog lanca miozina, fosforilacijom granula koje pokreću rastavljanje aktin-miozinskog kompleksa, kako bi granule došle u kontakt sa ćelijskom membranom. Mastocitne granule tada se mogu spojiti sa membranom. Taj proces složeno posreduje topivi N-etilmaleimid koji je osjetljiv na fuziju priloga receptorskog proteina SNARE. Različite SNARE proteini djeluju u obliku različitih kompleksa koji kataliziraju fuziju. Rab3 gvanozin-trifosfataza, Rab-vezana kinaza i fosfataza regulišu fuziju čelijske membrane i granula u preostalim mastocitima.

                                     

4.1. Klinički značaj Parazitske infekcije

Mastociti se aktiviraju kao odgovor na infekciju patogenim parazitima, kao što su odredeni helminti i protozoa, a pomoću signalizacije IgE.

                                     

4.2. Klinički značaj Poremećaji aktivacije mastocita

Poremećaji aktivacije mastocita obuhvataju spektar imunskih poremećaja koji su povezani s patogenim infekcijama i uključuju slične simptome koji proizlaze kao posljedica lučenja ćelijskih intermedijera masti, ali se medusobno malo razlikuju u patofiziologije i pristupima liječenju, kao i razlikovanju simptoma.

Svrstavanje bolesti koje su vezane za aktivaciju mastocita

Povratna idiopatska anafilaksija ispoljava se alergijskim znacima i simptomima tipa košnica i kao angioedem koji se po dejstvu razlikuje, uklanjajući prepoznatljive alergijske etiologije, a smatra se mastocitozom i kanceroidnoim sindromom, a tretira se primjenom H1 i H2 antihistaminika, adrenalina i steroida.

                                     

4.3. Klinički značaj Alergijske bolesti

Alergije su posredovani IgE signalizacijom koja pokreće degranulaciju mastocita. Mnogi oblici kožnih i sluzokožnih alergija posredovani su u velikoj mjeri putem mastocita, a imaju središnju ulogu u: astmama, ekcemima, šugi iz različitih uzroka, alergijskom rinitisu i alergijskom konjuktivitisu.

Antihistaminski lijekovi djeluju blokirajući djelovanje histamina na živčane završetke. Lijekovi koji se zasnivaju na hromoglikatu natrijev hromoglikat, nedohromil blokiraju kalcijeve kanale neophodne za degranulaciju mastocita, stabiliziranje ćelija i sprječavanje oslobadanja histamina i srodnih posrednika.

Leukotrijenski antagonisti kao što su montelukast i zafirlukast blokiraju djelovanje leukotrienskih medijatora, te se sve više koriste u liječenju alergijskih bolesti. Kalcij podstiče izlučivanje histamina iz mastocita, nakon prethodnog izlaganja natrij-fluoridu. Postupak izlučivanja može se podijeliti na korake aktivacije fluorida i indukcije kalcija. Uočeno je da je aktivacija fluorida popraćena povišenjem razinom cAMP-a u ćelijama. Postignuta visoka razina cAMP-a ustrajava tokom oslobadanja histamina. Nadalje, otkriveno je da se kateholamin neznačajno mijenja otpuštanjem histamina, koje je izazvano fluoridima. Takoder je potvrdeno da se u drugom, ali ne i prvom, koraku izlučivanje histamina izazvanog natrij-fluoridom, može inhibirati teofilinom.

Vazodilatacija i povećana propusnost kapilara su rezultat prisustva tipova receptora H1 i H2.

Stimulacija histamina aktivira adenilat-ciklazu oksintnih ćelija, koja je osjetljiva na histamin H2, a tu je i nagli porast ćelijskog cAMP-a koji je uključen u aktiviranje H+ transpora i drugih povezanih promjena oksintskih ćelija.



                                     

4.4. Klinički značaj Autoimunost

Mastociti mogu biti umiješani u patologiju koja je povezana sa autoimunim, upalnim bolestima zglobova. Pokazalo se da su mastociti uključeni u aktiviranje upalnih ćelija u zglobovima npr. reumatoidni artritis i koži npr. bulozni pemfigoid, ta aktivnost zavisi od antitijela i dopunskih komponenti.

                                     

4.5. Klinički značaj Mastocitoza i klonski poremećaji

Mastocitoza je čest klonski poremećaj mastocita, koji uključuju prisustvo previše mastocita i CD34 + mastocitnih prekursora. Sa mastocitozom su povezane mutacije u genu c-Kit.

                                     

4.6. Klinički značaj Neoplazmatski poremećaji

Mastocitomi ili tumori mastocita mogu lučiti prekomjerne količine degranulacijskih produkata. Često se javljaju kod pasa i mačaka. Ostali neoplazmatski poremećaji koji su vezani za mast-ćelije, uključuju sarkom i leukemiju mastocita.

                                     

4.7. Klinički značaj Sindrom aktivacije mastocita

Sindrom aktivacije mastocita MCAS je idiopatski imunski poremećaj koji uključuje povratnu prekomjernu degranulaciju mastocita, a koji ima simptome koji liče na ostale poremećaje aktivacije mastocita. Sindrom je dijagnosticiran na temelju četiri skupa kriterija koji uključuju odgovor na tretman, simptome, diferncijalnu dijagnozu i biomarkere degranulacije mastocita.

                                     

5. Nervni sistem

Za razliku od drugih krvotvornih ćelija, mastociti se prirodno javljaju u mozgu, gdje su u medusobnom dejstvu sa neuroimunskim sistemom.

Mastociti MC potiču iz pokretača koštane srži i naknadno se razvijaju u različite osobine fenotipova lokalnih kod tkiva. Njihov opseg uloga je širok i uključuje sudjelovanje u alergijskim reakcijama, urodenom i stečenom imunitetu, upalama i autoimunosti.

U ljudskom mozgu, mogu se nalaziti u različitim područjima, kao što su peteljka hipofize, epifiza, područje postrijema i kompleksa mrežnjače, talamusa, hipotalamusa i medijalne eminencije. U moždanim ovojnicama, oni se nalaze unutar duralnog sloja u saradnji sa sudovima i terminalima meningnog nociceptora. Imaju različite uoge u odnosu na druge hematopoetske ćelije u mozgu. MC sadrže brojne granule i luče obilje predskladišnih posrednika, kao što su hormoni koji oslobadaju kortikotropin CRH, neurotensin NT, supstancu P SP, triptazu, himazu, vazoaktivni crijevni peptid VIP, vaskularni faktor rasta endotela VEGF, TNF, prostžljezdani, leukotrijeni i sorte hemokina i citokina za koje se zna da remete integritet krvno-moždane barijere BBB.

Ključna uloga MC je pri zapaljenjima i narušavanju BBB, što se ispoljava na područjima od značaja za istraživanje novih terapija. Porastom dokaza, takoder se pokazuje da MC direktno učestvuju u upalama živaca i putem stimulacije mikroglije, što doprinosi patogenezi u takvim okolnostima, kao što su glavobolja, autizam i sindrom hroničnog umora. U stvari, nedavni pregledi ukazuju da periferni upalni podražaji mogu uzrokovati aktiviranje mikroglije, na taj način je moguće uključivanje MC izvan mozga. U ljudskom mozgu, mastociti se nalaze u velikom broju struktura koje posreduju visceralni senzorni sistem npr. bol ili neuroendokrine funkcije - uključujući i peteljku hipofize, epifizu, talamus i hipotalamus - ili koji se nalaze na krvno-moždanoj barijeri ili barijeri krvne tekuċine, uključujući i područje posttrijema, pleksus mrežnjače i duralni sloj moždanih ovojnica u blizini meningealnih nociceptora za svjetlosnu ritmiku. Mast-ćelije služe istoj općoj ulozi u organizmu i centralnom nervnom sistemu, kao što su obavljanje ili reguliranje alergijske reakcije, urodena i stečena imunost, autoimunost i upale.

U gastrointestinalnom traktu, nadražaji za mastocite se nalaze se u neposrednoj blizini senzornih nervnih vlakana, koja komunicira dvosmjerno.



                                     

5.1. Nervni sistem Autizam

Istraživanje o imunološkom doprinosu autizmu ukazuje na to da poremećaj autističnog spektra ASD djeca mogu preboljavati sa "alergijolikim" problemima u nedostatku povišeneog serumskog IgE i hronične koprivnjače, što ukazuje na aktiviranje nealergijskih mastocita kao odgovor na životnu sredinu i stres okidača. Ova aktivacija mastocita može doprinijeti upali mozga i pojavi razvojnih neuroloških problema.

                                     

6. Histološko bojenje

Boja toluidin plavo jedana je od najčešćih boja za kisele mukopolisaharide i glikozaminglikane, komponenti mastocitnih granula. Površinski markeri mastocita koji su detaljno razmatrani u radovima Heneberga, tvrdeći da mastociti mogu biti slučajno uključeni u matične ćelije ili progenatore ćelijskih izolata, jer dio njih je pozitivan za CD34 antigen. Klasični mastocitni markeri uključuju visoku sklonost za IgE receptor, CD117 c-Kit i CD203c za većinu mastocita. Ispoljavanje nekih molekula može se promijeniti u toku aktivacije mastocita.

Free and no ads
no need to download or install

Pino - logical board game which is based on tactics and strategy. In general this is a remix of chess, checkers and corners. The game develops imagination, concentration, teaches how to solve tasks, plan their own actions and of course to think logically. It does not matter how much pieces you have, the main thing is how they are placement!

online intellectual game →